احترام به محتوای تولید شده توسط دیگران, قصه های شهرزاد

قصه های شهرزاد (۱۶): همه چیز، از آن درس زیبای انشاء شروع شد

چهار قاضی در دادگاه حضور داشتند که یکی از آنها درجایگاه رییس دادگاه و سه تای دیگر در جایگاه هیئت منصفه نشسته بودند.

متهم در جایگاه خود ایستاده بود و با نگاهی نگران و وحشت زده به دادستان چشم دوخته بود که با حالتی مصمم و با صدایی رسا، پی در پی جرم هایی که او مرتکب شده بود را ردیف می کرد و پشت سر هم، مدارکی را به رییس دادگاه ارائه میداد.

گاه شاکی و وکیل اش و گاه متهم و وکیل مدافع و گاه شهود در جایگاه خود حاضر می شدند و هر چه را که باید می گفتند و نباید می گفتند اظهار می کردند.

گاه بین شان سر و صدا بالا می گرفت و رییس دادگاه که چهره ای آرام و جدی داشت و با دقت به حرف های هر کدام گوش می داد، سعی می کرد با آن چکش معروفش به روی میز بکوبد و همه را به سکوت و آرامش دعوت کند.

اما کمتر موفق میشد.

هیئت منصفه هم که در تمام مدت، گوش شان را تیز کرده بودند و سرشان با هم به اینطرف و آنطرف به سمت جایگاهی که صدای گوینده از آن بر می خواست می چرخید، تا لام تا کام صحبتهای طرفین را جا نیندازند.

دست آخر متهم که به شدت درمانده به نظر میرسید؛ دهان به اعتراف گشود.

از روزگار کودکی اش شروع کرد و گفت و گفت و گفت…

” جناب قاضی. همه چیز از درس انشاء شروع شد.

وقتی معلم مون برای انشاء، موضوع هایی چه آسون یا سخت و چه جذاب یا خسته کننده پیشنهاد می کرد و می گفت تا دو روز دیگه باید در موردش انشاء بنویسین و بیارین، هیچ چیز به ذهنم نمی رسید. هیچ چیز. دریغ از یک کلمه.

راستش رو بخواین من کتابهای درسی ام هم به زور می خوندم، چه برسه به کتابهای غیر درسی. اصلاً کتاب خوندن توی کار من نبود.

نه… حال فکر کردن هم نداشتم.

توی ذهنم به معلم ها می گفتم: آخه لامصبا، این دیگه چه جور درسیه؟ ما که خودمون هیچی بلد نیستیم. شما هم که درست بهمون یاد نمیدین که چطوری باید بنویسیم. تازه انتظار دارین مثل نویسنده ها، کلمه پشت کلمه و جمله پشت جمله و پاراگراف پشت پاراگراف، براتون ردیف کنیم.

اونوقت بود که هر بار به یکی از بچه محصلای بزرگتر از خودم یا پدر و مادر و بزرگترا متوسل میشدم و هر بار التماس می کردم تا یکی شون بالاخره دلش بسوزه و یکی دو وجب برام سر هم کنه تا به معلم نشون بدم و خلاص!

بارها برگه ای که برام نوشته بودن، همون صبح زود قبل از رفتن به مدرسه دستم میرسید و توی همون اتوبوس که به سمت مدرسه می رفتم، در حالی که داشتم لقمه صبحونه مو گاز میزدم، تند تند توی دفتر انشای خودم رونویسی اش می کردم.

 همیشه هم نمره ام پایین می شد.

بی انصافها… یکی شون نبود که یه بار یه انشای قشنگ تحویلم بده و حداقل برای یکبار هم که شده یک نمره ی خوب از معلمم بگیرم.

بگذریم.

بعد از اون، دیگه این کار عادتم شد.

وقتی هم که بزرگ شدم کپی کاری به دهنم مزه کرده بود و برای هر کاری، از نوشته های دیگرون کپی می کردم.

توی گوگل سرچ می کردم و هر مطلبی که دلم میخواست پیدا می کردم و برو که رفتیم، واسه کُپی پِیست.

از پروژه های دانشگاه گرفته، تا مقاله و …، دیگه هررر چی که فکرش رو بکنین، سریع کپی میکردم و به اسم خودم تمومش می کردم و کارم راه می افتاد.

این اواخر هم که یک وبلاگ زدم و پاک خیالم راحت بود.

اما یه بار، این آقا که اونجا نشسته و الان داره برّ و برّ، منو نگاه میکنه، اوناهاش، همون آقا رو میگم؛

واسه خاطر کپی کاری هام از نوشته هاش که انصافاً هم خوب می نویسه، از من شکایت کرد و پای من رو به این دادگاه کشوند.

آقای قاضی. من قبول دارم که مجرم ام. به قرآن پشیمونم.

زن و بچه دارم. نون بیارشونم. غلط کردم. به مولا خامی کردم.

اصلاً من به ریش بابام خندیدم اگه دیگه از این به بعد، از کسی یا چیزی کپی کنم…”

حرفهای متهم که تمام شد، دادستان – که می شد رضایت خاطر را از ثبت یک روز موفقیت آمیز دیگر در پرونده اش، از چشمهایش خواند – برای متهم، کیفر خواست صادر کرد.

پس از لحظاتی، رییس دادگاه با هیئت منصفه وارد شور شد، و دست آخر، حکم نهایی را صادر کرد.

 

FavoriteLoadingاین نوشته را به نوشته های مورد علاقه ی من اضافه کن

**اگر دوست داشتید، می توانید این نوشته را با دوستانتان به اشتراک بگذارید**
Share

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *