نوشته های من

دلم تنگ است…

از پنجره ی اتاقم به بیرون می نگرم.

کوه هایی که آن دور دست، همیشه زیبا و استوار، سر برافراشته بودند را نمی بینم.

گویی دستی قدرتمند – اما با زور – آنها را از آنجا برداشته و در جای دیگری نهاده است.

یاد خبری می افتم که میگفت: هوای شهر برای چندمین روز، شاید هم برای چندمین هفته ی متوالی است که ناسالم است.

آری. کوهها مثل همیشه سر جایشان زیبا و استوار ایستاده اند؛ اما این غبار آلودگی است که نامهربانانه چشمانم را از دیدنشان محروم کرده است.

هر وقت دلم می گرفت به آنها نگاه می کردم و صبر و ایستادگی را به من یادآوری می کردند.

چقدر دلم تنگ است…

به آسمان نگاه میکنم.

در خیالات خود غرق می شوم.

نم نم باران می آید و چندی نمی گذرد که تبدیل به رگباری می شود که هر چه گرد و غبار و آلودگی را می شوید.

صدای گوشنواز و بوی دلنواز باران، سرمست ام می کند.

بی اختیار نفسی عمیق می کشم.

خدای من. برف ها را ببین.

نرم و سفید و آرام و پاک، دانه دانه می بارند.

چه سکوت و آرامش دل انگیزی تمام کوچه مان را در بر گرفته است.

و دانه ها ی بلورین برف، زیر نور زردِ چراغِ کوچه، چونان پرده ی حریر سفید با وزش نسیم باد می رقصند.

باز بی اختیار نفسی عمیق می کشم و لبخندی بر روی لبانم می نشیند.

دوباره چشمانم به جایی که کوه ها هستند می افتد.

آنها را نمی بینم.

به جای برف سپیدِ خیال ام، واقعیتِ  خاکستریِ آلودگی همه جا را پر کرده است.

چقدر دلم تنگ است…

چشم از پنجره بر میدارم.

چشمانم به گوشی همراهم می افتد.

خدای من. دلم بیشتر از همیشه تنگ است…

 

FavoriteLoadingاین نوشته را به نوشته های مورد علاقه ی من اضافه کن

3 دیدگاه در “دلم تنگ است…

  1. شهرزاد چقدر با دقت کامنت ها رو میخونی، چند باری پیش اومده حروف یه کلمه رو جا انداختم، همیشه لطف کردی و حرف جا افتاده رو به کلمه مورد نظر رسوندی، مثال بارزش امروز که خوندم رو خودم نوشتم، بعد درج کامنت رفتم چند دقیقه بعد اومدم، دیدم ای داد بیداد که باز جا انداختم و مهلت ویرایش تموم شده بود، الان که اومدم ببینم جوابی چیزی نوشتی، دیدم مثل همیشه اصلاحش کردی، ممنون

    1. علیرضای عزیز. اولاً که ممنونم بخاطر لطف همیشگیت و کامنت های قشنگی که همیشه برام میذاری.
      دوم، خواهش میکنم دوست خوبم. 🙂
      البته این اصلاحات اگر در موارد نادر وجود داشته باشه، تنها در حد یک یا دو حرف جا مونده یا خطای تایپی واضح در یک کلمه ای هست که از شکل درستش از طرف نویسنده ی کامنت، اطمینان کامل دارم.
      البته این کار رو برای هر کسی انجام نمیدم.
      من برای دوستان و همراهان همیشگی و خوبِ یک روز جدیدم، ارزش ویژه ای قائل هستم و دلم نمیخواد بخاطر یه اشتباه کوچولوی تایپی واضح، مفهوم کلمه یا جمله شون بصورت نادرست یا ناقص منتقل بشه و بعداً به اندازه ی یه ذره هم که شده، بخاطرش غصه بخورن. 🙂

  2. سلام شهرزاد

    همیشه با خودم فکر میکردم حس دل تنگی که بعضی وقت ها، در اثر نگاه کردن به گوشی همراه دارم، فقط برای من رخ میده، الان که نوشته ات رو خوندم دیدم نه، تنها نیستم شهرزاد هم چنین حسی رو تجربه کرده و ….

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *