عشق, مطالب الهام بخش, نوشته های من

آواز لالایی را انتخاب خواهم کرد

گاهی از درون مان، صدای گوشخراش ای به گوش می رسد.

صدایی که تا اعماق وجودِ ما و دیگری را، می خراشد.

صدایی که خورشید را از روزهای آفتابی و ماه را از شب های مهتابی مان می ستاند.

صدایی که هرچه گوشهایمان را می گیریم تا نشنویم، بلند و بلندتر می شود تا تا قلب ما و دیگری را بیشتر بیازارد.

 

گاهی هم از درون مان، صدای دیگری به گوش می رسد.

صدایی که با خُرناس خود، تشویش و اضطرابی فلج کننده را در ما می نشاند.

صدایی که هر چه می کوشیم از هیبت ترس آلود آن بگریزیم، سریع تر و بیرحم تر دنبالمان می کند.

 

اما گاهی هم صدای دیگری از درون مان به گوش می رسد.

گویی نعره ی بلندی است که از درونت فغان می کشد و هر که را و هر چه را که در اطراف توست می آزارد و فراری می سازد.

 

اما … پشت تمام این صداها، صدایی دلنشین وجود دارد که به نرمی و لطافت یک لالایی است.

و آنچنان قدرتی دارد که می تواند آفتاب درخشان و گرم را به آسمانِ روزهای تو و دیگری؛ و مهتاب نقره ای را به تاریکیِ شب های تو و دیگری، دعوت کند.

این صدا همچون نوای لالایی، آرام و دلنشین است؛

آنقدر که تو و دیگری را غرق آرامش می سازد.

 

هرگاه صدای گوشخراشی به نام نفرت، قلبم را می خراشد؛

هرگاه خرناس ای تلخ به نام ترس، خواب آرام را از چشمانم می رباید،

و هرگاه نعره ای بلند به نام نخوت و تکبر و خودبینی، توان لمسِ قلب دیگران را از من می گیرد؛

به یاد می آورم که در من، آوازی به نام عشق و به لطافت یک لالایی نهفته است،

و می کوشم آن را جایگزین هر چه صداهایِ گوشخراش، خرناس و نعره، کنم؛

و  در دل، بی وقفه زمزمه اش کنم.

*****

این نوشته را از متن زیبای «ساتیا سای بابا» به نام اصوات اعمال، الهام گرفتم.

اصوات اعمال

نفرت؛ صدای گوشخراشی ایجاد می کند،

ترس؛ خرناس می کشد،

نخوت، تکبر و خودبینی؛ نعره می کشد،

ولی عشق؛ آواز لالایی سر می دهد.”
 .
FavoriteLoadingاین نوشته را به نوشته های مورد علاقه ی من اضافه کن
**اگر دوست داشتید، می توانید این نوشته را با دوستانتان به اشتراک بگذارید**
Share

2 دیدگاه در “آواز لالایی را انتخاب خواهم کرد

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *