درخششي از نور يك كتاب

درخششی از نور یک کتاب (زیارت)

درخششی از نور یک کتاب (زیارت)

“… پطروس یکی از انگشتانش را پشت گردنم گذاشته بود و فشار می داد. گفت:

– راهی که تو طی می کنی راه اقتدار است و تنها تمرینات اقتدار به تو آموخته خواهد شد.

سفر که زیارتدر آغاز برای تو یک شکنجه بود – چون فقط در آرزوی رسیدن بودی – حالا برایت به لذتی بدل شده است، لذت جست و جو و ماجرا.

تو از این راه رویاهایت را تغذیه می کنی که از همه مهمترند.

انسان هرگز از رویاهایش دست بر نمی دارد.

رویاها غذای روح هستند، همان طور که خوردنیها غذای جسمند. اغلب در مسیر زندگی احساس می کنیم که از رویاهایمان سرخورده ایم و امیالمان با حرمان مواجه شده است، ولی باز هم باید به داشتن رویا ادامه دهیم.

اگر نه روح ما می میرد و عشق نمی تواند در آن جریان یابد.

در دشتی که پیش رو داری خونهای بسیاری جاری شده است و خونین ترین جنگها برای پس گرفتن اسپانیا از مورها در اینجا درگرفته است.

اینکه چه کسی حق داشته اهمیتی ندارد، مهم این است که بدانی که هر دو طرف درگیر «مبارزه ی درست» بوده اند.

«مبارزه ی درست» مبارزه ای است که به خاطر دلمان می کنیم.

در دوران قهرمانی، در دوران شهسواران آواره این کار آسانتر بوده است. سرزمینهای بکر بسیاری وجود داشته که می توانستند بر آن استیلا یابند و کارهای زیادی بوده که می توانستند انجام دهند.

امروزه جهان تغییر کرده است و «مبارزه ی درست» از میدان جنگ به درون ما تغییر مکان داده است.

«مبارزه ی درست» آن است که به نام رویاهایمان دنبالش می کنیم.

در جوانی، آنگاه که رویاهایمان با تمام قدرت در ما شعله ورند، خیلی شجاعیم ولی هنوز راه مبارزه را نمی دانیم.

وقتی پس از زحمات فراوان مبارزه را می آموزیم، دیگر شجاعت آن را نداریم. آن وقت علیه خود قیام می کنیم و بزرگترین دشمن ما، خود ما خواهد بود.

به خود می گوییم که رویاهایمان کودکانه است، انجام دادنشان دشوار است، یا اینکه ثمره ی عدم شناخت ما از حقایق زندگی است.

ما رویاهای خود را می کُشیم،

چون از درگیر شدن در «مبارزه ی درست» می ترسیم.

نخستین عارضه ی کشتن رویاها این است که وقت کم می آوریم.

پرمشغله ترین انسانهایی که در عمرم دیده ام همیشه برای همه کار، وقت داشته اند. آنان که هیچ کاری نمی کنند همیشه شکوِه می کنند که روزها کوتاهند، بی آنکه متوجه شوند که خودشان هیچ کار مثبتی نمی کنند.

در حقیقت آنها از انجام دادن «مبارزه ی درست» وحشت دارند.

دومین عارضه و نشانه ی مرگ رویاها، احساس اطمینان است.

چون نمی خواهیم زندگی را همچون ماجرایی بزرگ بنگریم.

احساس می کنیم که عاقل شده ایم و حق داریم که چیز زیادی از زندگی نخواهیم.

این را نشانه صحت اعتقاداتمان می دانیم.

ما به آن سوی دیوارهای زندگی روزمره نگاه می کنیم و صدای نیزه هایی که می شکنند و بوی خون و خاک می شنویم، سقوط مهیب و نگاههای تشنه ی پیروزی جنگاوان را می یابیم، اما هرگز، هرگز شادمانی عمیق کسانی را که مبارزه می کنند احساس نمی کنیم:

شادی کسی را که پیروزی و شکست برایش مهم نیست و تنها «مبارزه ی درست» است که او را به تلاش و حرکت وا می دارد.

و بالاخره سومین نشانه ی مرگ رویاهای ما، صلح و آرامش است.

زندگی تبدیل به بعدازظهر یک روز تعطیل می شود و دیگر چیزی از ما نمی خواهد و معمولا بیش از آنچه می توانیم بدهیم از ما طلب نمی کند.

آن وقت فکر می کنیم که آدمهایی پخته و بالغ شده ایم و تخیلات کودکانه ی خود را کنار گذاشته ایم و  به نهایت تحقق آرزوهای شخصی و شغلی خود رسیده ایم.

وقتی یکی از همسالان ما می گوید که فلان چیز را دوست دارد یا آرزو می کند، تعجب می کنیم.

اما در اعماق وجودمان می دانیم که چه بر ما گذشته است:

ما مبارزه در راه تحقق رویاهایمان را کنار گذاشته ایم، «مبارزه ی درست» را.

وقتی که رویاهایمان را رها می کنیم و به آرامش می رسیم مدت کوتاهی را در آسایش سپری می کنیم.

ولی رویاهای مرده در درون ما می پوسند و فضای زندگی ما را مسموم می کنند.

نسبت به کسانی که در اطراف ما هستند بی رحم می شویم و بالاخره این شقاوت را علیه خود به کار می بریم.

اینجاست که رنج و جنون آغاز می شود.

آنچه ما را وادار به انصراف از مبارزه کرده بود، یعنی ترس از ناامیدی و شکست، تنها پاداش ضعف و سستی ها خواهد بود.

تا اینکه یک روز رویاهای مرده و پوسیده، هوا را غیر قابل تنفس می کند و آرزوی مرگ می کنیم،

مرگی که ما را از مشغولیاتمان می رهاند، و از این  آرامش ظاهری بعدازظهر روز تعطیل.

 

نام کتاب: «زیارت»

نویسنده: پائولو کوئیلو

FavoriteLoadingاین نوشته را به نوشته های مورد علاقه ی من اضافه کن

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *