قصه های شهرزاد

قصه های شهرزاد (۷): خش خش یک جارو

قصه های شهرزاد (۷): خش خش یک جارو

نیمه شب بود.

نور نقره ای رنگ مهتاب، چون کورسوی امید در دل نومیدان، ظلمت شب را اندکی روشن کرده بود.

سکوت سنگینی که تمام کوچه را فرا گرفته بود و پنجره هایی که هیچ فروغ نوری از آنها به چشم نمی خورد، خبر از این می داد که تمام اهالی آن کوچه در خوابی ناز هستند.

تنها یک صدا بود که هر چند لحظه یکبار، سکوت شب را می شکست:

خش خش یک جارو.

خش خش یک جارو

جاروی چوبی دسته بلندی در دستان مردی که در نور کمرنگ مهتاب، لباس نارنجی رنگش، از فاصله ای دور هم دیده می شد، بر روی زمین می خرامید و به این طرف و آن طرف می رفت و  با سرانگشت چوبی خود و با موسیقی ای که گویی خش خش، تنها نُتی بود که می شناخت، هر بار ذرات و اجسام روی زمین را با خود به رقصی نرم در می آورد و خود با آنها در هوا می چرخید.

مرد آرام و بیصدا کوچه را طی می کرد. دسته ی بلند جارو را تکان می داد و آن را به این سمت و آن سمت بر روی زمین می کشاند. گاه خم می شد، چیزی از روی زمین بر می داشت و در کیسه ای که در کنار پیاده رو گذاشته بود می ریخت.

ناگهان موسیقی خش خش جارو از صدا افتاد. مرد خسته شده بود. بر روی جدول پیاده رو، آنجا که کیسه ی پلاستیکی اش را قرار داده بود، نشست و به خانه ها و پنجره ها خیره شد.

به فکر فرو رفت.

با خود فکر کرد که این خانه ها که هم اکنون در سکوت و آرامش شب، اینچنین ساکنین شان را  آرام و بیصدا در آغوش خود گرفته اند، هر یک چه داستانی از روز روشن و شلوغ ساکنین خود در دل دارند.

در خیالات خود غرق شد و به خود گفت خوب است برای اینکه چند دقیقه ای خستگی در کرده باشم، برای هر خانه و هر اتاق و هر پنجره داستانی بسازم.

یکی ا ز پنجره ها را انتخاب کرد و به آن خیره شد.

پرده ای با عکس های کودکانه بر آن آویخته شده بود. با خود گفت؛ شاید این اتاق متعلق به پسر بچه ای باشد که بخاطر داشتن یک اسباب بازی که در دست دوست کوچولویش دیده بوده است، تمام روز را نق زده است و چون پدر و مادر آن را برایش نخریده اند، قهر کرده، اما شب با لالایی مهربان مادرش به خواب رفته است. با خود گفت حتما صبح که از خواب بیدار شود همه چیز از یادش خواهد رفت و دوباره خندان و شادان با اسباب بازی های قبلی اش بازی خواهد کرد.

پنجره ی دیگری را نگاه کرد. پرده های تیره ای داشت. با خود گفت؛ شاید این خانه از آنِ زن و مردی باشد که فقط بر حسب عادت با همدیگر زندگی می کنند. شاید بدون اینکه هیچ حرفی برای گفتن با یکدیگر داشته باشند، به خواب رفته اند تا فردا یک روز دیگر را در کنار هم و با روزمرگی هایشان تکرار کنند.

پنجره ی دیگری که چند گلدان سبز و گلهای رنگی در سکوی بیرون آن خودنمایی می کرد، توجهش را جلب کرد. با خود گفت؛ شاید این خانه متعلق به زن و مردی باشد که عاشقانه همدیگر را دوست دارند و هر لحظه از روز داستان و ماجرایی زیبا و جدید از عشق و دوستی برای زندگی مشترکشان خلق می کنند و با امید به طلوع روز روشن و گرم دیگری در کنار هم به خواب رفته اند.

با نگاه به پنجره ی دیگری که پرده ی خوشرنگش در نور کمرنگ مهتاب، زیباتر به نظر می رسید و چشمانش را نوازش می کرد، با خود گفت؛ شاید این اتاق متعلق به دختری باشد که از درد عشقی با چشمانی اشک آلود، به خواب رفته است. اما هر چه فکر کرد دیگر نمی توانست بیشتر از آن، حس آن دختر را تجسم کند.

پس سریع به سراغ پنجره ی دیگری رفت. با خود گفت شاید این اتاق متعلق به پسری باشد که خود را برای صبح فردا برای شرکت در یک مصاحبه ی استخدام آماده کرده و با یک دنیا آرزو برای فردا و فرداهایش به خواب رفته است…

باز پنجره دیگری و باز داستان دیگری …

آنقدر برای هر پنجره و هر اتاق و هر خانه داستان ساخته بود که متوجه نشد خورشید، کِی مهتاب را از آن کوچه رانده بود و تور طلایی خود را به جای نور نقره ای مهتاب پهن کرده بود.

نفس عمیقی کشید. دستش را بر روی جدول پیاده رو تکیه داد و به سختی بلند شد.

می دانست داستان های او ساختگی و زاییده ی خیالش بود، اما باز می دانست که هر یک از آن داستانها می توانست برای هر پنجره و هر اتاق و هر خانه واقعیت داشته باشد.

جاروی چوبیِ بلندش را در دست گرفت و دوباره، خش خش آن را که حالا دیگر در لابلای همهمه ی روز گم شده بود به صدا در آورد.

FavoriteLoadingاین نوشته را به نوشته های مورد علاقه ی من اضافه کن
**اگر دوست داشتید، می توانید این نوشته را با دوستانتان به اشتراک بگذارید**
Share

6 دیدگاه در “قصه های شهرزاد (۷): خش خش یک جارو

  1. سلام شهرزاد، از طریق یکی از کامنت ها متمم و جستجوی «خش خش یک جارو» در گوگل به اینجا رسیدم. خیلی داستان خوبی بود و لحظاتی انسان را به اون کوچه و ذهن او رفتگر می برد. از اینکه داستانی به این زیبایی از یک شب خوابی نوشتی بهت تبریک می گم. از کامنت شما در بحث مهارت داستان نویسی هم خیلی استفاده کردم و جایی یادداشت کردم تا در آینده استفاده کنم.

    1. سلام دوست عزیزم. خیلی خوشحالم که اینجا می بینمتون. 🙂
      چقدر خوب که صدای خش خش اون جارو، هنوز لابلای همهمه ی اینترنت گم نشده بود 😉 و تونستید ردش رو بگیرید و به اینجا برسید.:)
      و خیلی به اینجا خوش اومدید.
      خیلی از لطف تون ممنونم و خوشحالم که این قصه رو دوست داشتید.
      و همینطور خوشحالم که اون کامنت توی متمم هم براتون قابل استفاده بوده.
      ممنون که برام نوشتید و امیدوارم باز هم به اینجا سر بزنین.:)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *