قصه های شهرزاد

قصه های شهرزاد (۱۲): چقدر روز دیگری بود!

قصه های شهرزاد (۱۲): چقدر روز دیگری بود!

.

تصمیم گرفتم آن روز را جور دیگری آغاز کنم و صبح، مثل همیشه برای رسیدن به محل کار، سوار ماشین شخصی نشوم. بخشی از مسیر را با تاکسی و بخش دیگری را – حدود بیست دقیقه – پیاده، راهی شدم.

با شنیدن صدای رادیو و برنامه ی صبحگاهی که راننده ی تاکسی، صدای آن را بلند کرده بود و مجریان برنامه می کوشیدند تا به زور! و با انواع و اقسام حرفهای انگیزاننده، شنونده های احتمالاً خوب آلود و بی انگیزه ی خود را تکانی بدهند و بر بالهای شوق برای شروع روز دیگری از زندگی، به پرواز در آسمانی درآورند که تلألو نور آفتاب، گرم و روشنش کرده بود؛ به سالهای گذشته ای برگشتم که اندکی علاقه به شنیدن برنامه های رادیو داشتم و مخصوصا صبحها توی ماشین به آن گوش می دادم. اما کم کم به دلایل مختلف از شنیدنش دلزده شدم و دیگر به سراغش نرفتم. باز سوار بر خطی که یک سرش فلشی را به سمت گذشته نشان می داد، به روزهای خیلی دورتر سُر خوردم! خوب یادم هست آن روزهایی که کودک یا نوجوانی بیش نبودم و عاشق قصه های شب رادیو … آهنگ زیبای ابتدای برنامه که شروع می شد و یک نفر با صدای زیبایی می گفت: “قصه ی شب”…انگار یکی از قشنگترین لحظه های زندگیم بود. یک رادیوی کوچک زردرنگ داشتم و شبها ساعت ۱۰ شب، هر طور که بود خودم را به رختخواب می رساندم تا در قلمرو سکوت و سکون و تاریکی و آرامشی که در اتاقم فرمانروایی می کرد، همانطور که بر بستر گرم و نرم تخت خود آرام گرفته بودم، رادیوی زرد کوچکم را کنار گوشم بگیرم و با صدای کم، به بقیه ی داستان مهیج شب های گذشته، با صدا و اجراهای فوق زیبا و دوست داشتنی گوینده هایش گوش بدهم و فضای قصه را در ذهنم تصویر سازی کنم و نیم ساعت با قهرمانهای آن داستان زندگی کنم. مشتاق بودم ببینم مثلا بر سر آن دو خواهر دوقلو که در زمان نوزادی، پدر و مادرشان از هم جدا شده بودند چه آمد؟ همان دو که یکی پیش پدر و دیگری پیش مادر زندگی می کرد و بعد از سالها به طور خیلی اتفاقی در یک اردو با هم آشنا شدند و از شباهت عجیبشان به دوقلو بودن همدیگر پی بردند. آیا بالاخره پدر و مادرشان متوجه می شوند که آنها جایشان را با هم عوض کرده اند؟ آیا نقشه ی آن دو خواهر برای آشتی دادن پدر و مادرشان و اینکه همه گی به خوبی و خوشی با هم و در کنار هم زندگی کنند عملی می شود؟

بعضی قسمتهای داستانها هم با آهنگهای مهیجی که یکهو توی دل آدم را خالی می کند، آنقدر در نظرم هیجان انگیز می آمد که نفسم را در سینه حبس می کرد! اما عاشق همان حس ترس و هیجانی بودم که مرا برای دانستن ادامه و  آخر داستان مشتاق تر می کرد.

تاکسی متوقف شد و یک لحظه به خودم آمدم. وقت پیاده شدن بود.

از تاکسی پیاده شدم و در بلوار میان دو خیابان، اینبار بر پای قدم هایم سوار شدم. هوای خنک صبحگاهی، به طرز مطبوع و دوست داشتنی، گونه هایم را نوازش می کرد و حس سرشار بیداری را در تمام سلولهایم تزریق می کرد.قصه های شهرزاد

برگهای خشک و زرد پاییزی، یکی پس از دیگری، نرم و آرام در جلوی قدمهایم فرود می آمدند و با زبانی بی صدا، گذر مرا از کنار درختهای خزان زده ی خود که با برگهای زردشان در نور آفتاب، چون سینه ریزی از طلا می درخشیدند، خوشامد می گفتند.

برگی بازیگوش بر روی سرم افتاد. او را در دست گرفتم، تن خشک و آسیب پذیرش، آماده ی شکسته شدن بود. آرام او را بر روی شاخه ای که هنوز برگهای سبزی که به زردی می گراییدند، عزم ترکش را نکرده بودند، گذاشتم تا یکبار دیگر شانس بازیگوشی و افتادن از آن بالا را بر سر رهگذری دیگر داشته باشد.

کلاغی سیاه، مثل انسانی خردمند که دستهایش را از پشت به هم گرفته باشد و قدم بزند، آنطرفها پرسه می زد. حتی نیم نگاهی هم به من نینداخت! انگار داشت به چیزی فکر میکرد. شاید به این فکر می کرد که چرا این آدمها که اینقدر ادعایشان می شود، به اندازه ی او باهوش نیستند تا برای حل مسائلشان، راه حل های مناسب تری بیابند؟!

به چهارراهی رسیدم که فضای آرام بلوار را به فضای شلوغ خیابان متصل می کرد. در انتهای بلوار، حوض آبی رنگی بود که فواره ای کوچک در آن خودنمایی می کرد. با رقص و موسیقی زیبایی که با سازهایی از قطرات آب نواخته می شد، تا ارتفاعی مشخص به بالا می پرید و سپس به درون حوض شیرجه می زد و مدام همین یک کار را تکرار می کرد!

ناگزیر به خیابان پا گذاشتم تا از چهارراه رد شوم و ادامه ی راه را از پیاده رو و از کنار مغازه هایی که هنوز صاحبانشان در خواب ناز بودند پی بگیرم. چراغ برای عابران پیاده قرمز بود. ایستادم. اما آدمی تازه از پشت سر من رسید و بی اعتنا به چراغ قرمز عابر، از لابلای ماشین ها که خود از لابلای ماشین های دیگری ویراژ می دادند، از عرض خیابان گذشت. شاید صلاح نمی دید که حتی دقیقه ای در این مسابقه ی نفس گیر زندگی متوقف شود. چه بسا رقیبان، زودتر از او به خط پایان می رسیدند و گوی سبقت زندگی را از او می ربودند!

بالاخره چراغ سبز شد و عرض خیابان را پیمودم در حالیکه به رانندگانی می نگریستم که با بی میلی، اجازه ی عبور به عابری را داده بودند که جایی در وسط خیابان بین آن همه ماشین نداشت! اصلا چه معنی داشت که یک عابر پیاده بیخیال در وسط یک خیابان برای خودش راه برود؟ گویی همه آماده ی شنیدن شلیک لحظه ی سبز شدن چراغ بودند تا پا را بر روی گاز بفشارند و از دیگری جلو بزنند و به عابرها هم حالی کنند که جای آنها در پیاده رو ها است، نه در خیابان که فقط قلمروی پادشاهی آنهاست!

به پیاده رو رسیدم. خیلی از مغازه ها هنوز تعطیل بودند. اما نمیدانم چرا یک آجیل فروشی آنموقع صبح باز بود و نور چراغهای پرنور و زردش را بر روی آجیل ها وشیرینی ها افکنده بود تا رهگذران را به هوس بیندازد. کمی تعجب کردم اما با خود گفتم شاید آدم هایی هم هستند که اول صبح، به جای صبحانه، هوس آجیل خوردن و شیرینی خوردن می کنند. دیگر آموخته ام که در این دنیا هیچ چیز بعید نیست…! حتی اگر ببینم که صبحها یک آجیل فروشی، زودتر از یک کله پاچه فروشی مغازه اش را باز می کند!

کنار آجیل فروشی، یک کتابفروشی بود که هنوز تعطیل بود و در تاریکی داخل مغازه و از پشت میله هایی که جلوی شیشه کشیده شده بود، به زحمت میشد کتابها را دید و عنوان کتابها را خواند. خوب.. مغازه دار حق داشت. احیاناً کسی آن موقع صبح، به تنها چیزی که فکر نمی کرد کتاب و کتاب خریدن و کتاب خواندن بود! تازه فروشنده ی کتابها در بقیه ی ساعات روز هم شاید با حسرت به نظاره ی مغازه های همسایه اش که مرتب از مشتری پر و خالی می شدند می نشست.

جلوتر بوی مطبوع نان سنگک مشامم را پر کرد. آنقدر این حس خوب بود که شاید اگر نگران دیر نرسیدن به سر کار نبودم، با کمال میل، آخرین نفر در صف تقریبا طولانی آن می ایستادم تا مدت زمان بیشتری این بوی خوشایند را حس کنم  و البته بعد طعم خوشمزه ترش را.

مثل اینکه می‌گویند پخت نان سنگک قبل از ورود اسلام در ایران رواج داشته و در واقع ایده پخت آن را پزشک یکی از سلاطین ساسانی می‌دهد. او برای سلطان که بیماری سختی دچار شده بود تجویز می‌کند که نانی بخورد که روی ریگ (سنگ ریزه) پخته شده باشد. البته ابداع تنور نان سنگگ را به شیخ بهایی هم منسوب کرده اند و می گویند: شاه عباس برای رفاه حال طبقات تهی‌دست و لشگریان خود که غالباً در سفر احتیاج به نان و خورش موقت و فوری داشتند و لازم بود به هر شهری می‌رسند نانوایی‌هایی باشند که بتوانند به قدر مصرف سربازان نان تهیه نمایند و غذایی باشد که خورش نان قرار دهند، درصدد چاره برآمد و حل این مشکل را از «شیخ بهایی» که از علما و دانشمندان ایران بود خواست. شیخ بهایی با تفکر و تعمق تنور سنگکی را ابداع نمود…

هر چه که بوده، این را می دانم که نان سنگک از خوشمزه ترین و محبوب ترین و غنی ترین نان هایی است که آن لحظه ناچار بودم با نارضایتی، از کنار آن بگذرم و با بو و مزه ی دوست داشتنی اش وداع کنم!

هنوز در فکر نان سنگک بودم که ماشینی پارک شده لب خیابان توجهم را جلب کرد. نه بخاطر اینکه آن ماشین عجیب یا زیبا یا لوکس یا هر چیز دیگری بود. به خاطر اینکه دقیقاً زیر تابلو “توقف اکیداً ممنوع” پارک کرده بود. البته انگار یادم رفته بود که همین چند دقیقه ی پیش بود که با خود می گفتم:دیگر در این دنیا هیچ چیز بعید نیست!

رو از ماشین برگرداندم و چشمم به یک تلفن عمومی افتاد که مثل یک شیء متروکه در گوشه ای از پیاده رو، به حال خود رها شده بود. گویی گوشی های موبایل، که در دست آدم ها گاه و بیگاه به او فخر می فروختند، او را به خاطره ای در گذشته های دور تبدیل کرده بودند.

صدای نفس نفس زدن آدمی توجهم را به خود جلب کرد که می دوید تا به اتوبوسی که در ایستگاهی ایستاده بود برسد. انگار اگر او را از دست میداد، دیگر معلوم نبود تا کی باید در آن سرما، سر پا بایستد تا به وصال اتوبوس بعدی برسد. شاید هم در آن مدت کمی چمن زیر پایش سبز می شد و یادگاری از خود در ان ایستگاه بر جای می گذاشت.

جلوتر پیرمردی را دیدم که شیء ای عجیب بر روی دوش گرفته بود و به سمت ساختمانی در حال ساخت می رفت. کلی فکر کردم تا اسم آن شیء عجیب یادم آمد.

بله، کلنگ! دیگر داشت قیافه ی کلنگ، کلاً از یادم میرفت!

… دیگر کم کم به محل کارم می رسیدم.

به آنجا که رسیدم، با خودم فکر کردم؛ چقدر امروز، روز دیگری بود…!

FavoriteLoadingاین نوشته را به نوشته های مورد علاقه ی من اضافه کن
**اگر دوست داشتید، می توانید این نوشته را با دوستانتان به اشتراک بگذارید**
Share

4 دیدگاه در “قصه های شهرزاد (۱۲): چقدر روز دیگری بود!

    1. خیلی خوشحالم از این بابت. و ممنونم از لطف تون.
      بله… این هم که از اون آهنگهای فوق العاده نوستالژیک دوران کودکیمونه و همینطور قصه هاش…
      ممنونم که لینک دانلودش رو برام گذاشتین.:)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *