مطالب الهام بخش, نوشته های من

در پیچ و خم های زندگی

پیچ و خم اول)

زندگی را در نگاهی انتزاعی، مانند یک راه نسبتاً مستقیم می بینم که در اکثر اوقات با اطمینان از آنچه که هستیم و آنچه که می خواهیم باشیم، در حال پیمودن آن هستیم.

چیزهایی که آموخته ایم و تجاربی که پشت سر گذاشته ایم، همه به ما کمک می کنند تا این راه را کم و بیش، با اطمینان و بدون چالش عجیبی بپیماییم.

اما گاه لحظاتی در زندگی پیش می آید که گویی در میانه ی این مسیر؛ گردنه ای عجیب و پیچ در پیچ، بر سر راه مان قرار میگیرد.

گردنه ای که هیچ، انتظارش را نداشتیم.

در آن زمان است که حس می کنیم تمام تجاربمان، تمام دانسته هایمان و تمامی آموخته هایمان، تمام آنچه که دوست داریم باشیم و تمام آنچه که دوست داریم نباشیم؛ در پیچ و خم این گردنه، ما را به چالش های عجیب و نفس گیری کشانده اند.

و اگر مراقب نباشیم و در کشاکش این مبارزه، مغلوب پیچ های غیرمنتظره ی این گردنه شویم، شاید حتی راه مان را نیز گم کنیم.

و آنگاه، به ناچار، در راه جدیدی گام برمی داریم که آن نیست و آن نبوده که ما می خواستیم.

در پیچ و خم های زندگی

پیچ و خم دوم)

گاه، در مسیر روشن و آفتابی یک دوستی، یک رابطه، یک آشنایی؛ ناگاه پیچ و خم هایی، انسان را تنها و ناباورانه، در مسیری سرد و پر از مه قرار میدهند.

که در آن، نه هیچ می توان دید و نه هیچ می توان شنید و نه هیچ می توان گفت و نه هیچ می توان حس کرد.

آنهایی که این پیچ و خم ها را تجربه کرده اند، می گویند پیمودن این مسیرِ پیچ در پیچ و پر از مه، چندان آسان نیست.

و آدم گاهی، در میانه ی این راه، سخت دلش می گیرد و از رفتن باز می ماند.

شاید در این لحظات، باید یادمان نرود و به یاد آوریم که زندگی، نمی تواند همیشه همان مسیر مستقیم و روشن و بی پیچ و خم باشد.

شاید باید بدانیم که بدون این پیچ و خم ها؛ زندگی، اصلاً زندگی نیست.

و شاید بهتر باشد تا به جای دلگیر شدن از این پیچ و خم های پر از مه، عبور از آن ها را بیاموزیم و بکوشیم تا راه خود را گم نکنیم.

FavoriteLoadingاین نوشته را به نوشته های مورد علاقه ی من اضافه کن
**اگر دوست داشتید، می توانید این نوشته را با دوستانتان به اشتراک بگذارید**
Share

8 دیدگاه در “در پیچ و خم های زندگی

  1. سلام شهرزاد عزیز . نوشته هایت را در متمم می خوانم و مرتبا پیگری می کنم .
    این نوشته ات مرا به یاد حرف معلم گرامی مان انداخت که :
    رندگی مبهم است . قابل حل با معادلات دیفرانسیل نیست . اصلا ابهام همان صفحه ای است که روی آن می نویسی .
    البته ببخشید که ناقص گفتم .
    اما نوشته ات عالی بود .

    1. سلام سعید عزیز.
      خوشحالم که اینجا میبینمتون و همچنین از اینکه این نوشته رو دوست داشتید. 🙂
      و خیلی ممنون از اشاره ی خوبتون.
      به نظر من هم این موضوع، واقعاً همون موضوع های مربوط به ابهام در زندگی و مدیریت در شرایط ابهام (نسیم طالب) که در متمم می خونیم و حرفهای خوبی که محمدرضا بارها در این ارتباط برامون گفته رو هم به یادمون میاره.
      مخصوصاً این نوشته از محمدرضا:
      زندگی در شرایط ابهام

      ممنونم که برام نوشتید.

  2. شهرزاد جان نوشته خیلی زیبایی بود.
    به نظر من بعضی از اوقات رسیدن به بعضی از این پیچ و خم‌ها اونقدر آدم رو می‌ترسونه که نگو و نپرس. چون دقیقاً می‌بینی که اگه کوچکترین اشتباهی بکنی مستقیم سقوط میکنی ته دره.
    اما به هر جهت اگه بشه از این پیچ‌های تند عبور کرد و زیبایی‌هایی که بعد از اونها وجود داره رو دید، می‌شه سختی‌های چنین عبور سخت و دشواری رو راحت‌تر تحمل کرد ولی باز هم به شرطی که امید عبور از چنین پیچی رو تا آخر توی دلمون زنده نگه داریم.
    پی‌نوشت: ببخش. یه کوچولو به نظرم تلخ نوشتم که ناشی از سختی‌ها و کلنجارهایی هست که این روزها با خودم دارم و نوشته خوب تو باعث شد بتونم یه مقدارش رو اینجا بگم.

    1. ممنونم طاهره جان. لطف داری.
      نه. اتفاقا خیلی خوب گفتی. اصلا هم تلخ نبود. 🙂
      دقیقا یکی از پیامدهای ترسناک چنین گردنه هایی، میتونه همین سقوط به دره های سهمناک باشه. ولی خواستم دیگه اونقدرها هم خواننده هام رو از گردنه های زندگیشون نترسونم.؛)
      یه موضوع دیگه هم هست. بعضی وقتها میشه که یه پیچ تند و طاقت فرسا رو بعد از لحظات سختی که در پیمودنش گذرونده بودی، به سلامت رد میکنی و در حالی که داری از منظره های زیبا و دل انگیزی که حالا در برابرت گسترده شده، لذت میبری، ناگهان برای بار دیگه، یه پیچ دیگه جلوی پات سبز میشه و باز همون ترس ها و ناامیدی ها و دلتنگی ها و …. رو تجربه میکنی.
      شاید عبور از این گردنه های تاریک رو بتونیم با تصور منظره ی زیبا و روشنی که در پشتش هست و ما در حال حاضر قادر به دیدنش نیستیم، و با امید به اینکه به زودی خودمون رو در اونجا پیدا کنیم، آسون تر کنیم.

  3. سلامی دوباره به شما
    بله دقیقاً همین‌طوره.. خیلی عالی توصیف کردین
    این پیچ‌وخم‌ها قسمتی از مسیره. من خودم یاد گرفتم به‌جای مبارزه با اونها، سعی کنم اونا را بپذیرم و هروقت خسته شدم بدون هیچ قضاوتی، فقط کمی استراحت کنم و ذهنم را خاموش کنم. همچنین عمیقاً فهمیدم مسیر با ما هیچ دشمنی نداره – همچنان که جاده کوهستانی دشمن راننده‌ها نیست، لازمه بودنش اینطوریه – بلکه می‌خواد به ما بگه اگر سرخورده می‌شم یعنی باید دوباره تصورات، رویاها، ایده‌آل‌ها و قضاوتهام را بازبینی کنم. هیچ درسی توی زندگی رایگان آموخته نمی‌شه و اینها هم بهای درسیه که از این مسیر یاد می‌گیریم.
    هرچند هرمسیری شرایط خودش را داره، ولی راننده‌ای که توی مسیرهای کوهستانی رانندگی می‌کنه احتمالاً مهارت بیشتری پیدا می‌کنه نسبت به اونی که دائماً توی کویر رانندگی می‌کنه.
    امیدوارم دلتون هرلحظه آروم‌تر و از اعتماد به روح هستی، لبریزتر باشه… چه‌معلوم شاید پیچ بعدی را که رد کنین جلوتون یه دشت گسترده سرسبز باشه.. البته یادتون باشه هروقت پیچ پیچید شما هم بپیچین 🙂
    شاد باشین

    1. سلام دوست خوب. 🙂
      خوشحالم که برام نوشتید.
      و مثل همیشه، خوندن نوشته های دقیق و زیبای شما، برام لذتبخش و آموزنده بود.
      خیلی خوبه که اینطوری به این قضیه نگاه می کنید.
      من هم مثل شما به مسیرهای زندگی نگاه می کنم.
      و به این ایمان دارم که هیچ درسی در زندگی به رایگان در اختیار ما قرار نمیگیره و شاید در ذهن و درون مون، ارزش هر دانسته ای رو علاوه بر موارد دیگری که برامون مهم هست، با بهایی که برای به دست آوردنش میپردازیم هم بسنجیم.
      ولی میدونید. گاهی هم هست که این گردنه های مسیر، میتونه برای هر شخص با شخص دیگری فرق داشته باشه، طوری که وصف کردنش برای دیگری، آسون نباشه.
      شاید هم توی اون گردنه های جدید، کوله بارمون سنگین تر از گردنه های قبلی باشه و پیمودن و پیچ خوردن در این گردنه ها، از گردنه های پیشین که سبکبارتر بودیم، سختر و پیچیده تر به نظر برسه یا حس بشه.
      اما از کجا معلوم. شاید به قول شما ( و با اغراق بیشترِ من)، این پیچ رو که رد کردیم، دشت سرسبز و زیبایی پر از گلهای رنگارنگ و رودهای جاری و پرنده های آوازخوان در برابرمون گسترده بشه.
      در مورد مبارزه هم، بار معنایی منفی برای این واژه، مد نظرم نیست. بلکه مقصودم، مبارزه ای مثبت در این چالش است، برای اینکه راهِ درست را گم نکنیم.
      چقدر قشنگ گفتید: در مورد رانندگی در کوهستان و در کویر.
      و وقتی خوب فکر میکنم میبینم برای به دست آوردن این مهارت لدتبخش، هر چند سخت، حاضرم اون راننده ای باشم که توی کوهستان رانندگی میکنه. نه او که در کویر، هیچ وقت شانسی برای تجربه ی این نوع رانندگی مهیج و چالش برانگیز نداشته.
      راستی. ممنونم از این یادآوریِ خوب. حتماً یادم میمونه که هر وقت پیچ پیچید، من هم بپیچم. 🙂

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *