شعر و ادب, عشق

غیبت… (شعری از وینیسیوس دی مورائس)

غیبت

خواهم گذاشت تا میل دوست داشتن چشمان تو که مهربانند، در من کشته شود،

زیرا فقط می‌توانم این اندوه را به تو ببخشم که مرا جاودانه خسته بیابی.

لیکن حضور تو چون روشنایی و زندگی است،

و من احساس می‌کنم که حرکت تو در حرکت من و صدای من در صدای تو است.

نمی‌خواهم که تو را تصاحب کنم زیرا که در وجودم همه چیز پایان خواهد گرفت،

فقط می‌خواهم که تو در وجودم چون ایمان در وجود نومیدان جستن کنی،

تا آنکه بتوانم قطره ای از شبنم این زمین لعنت شده را که چون لکه ای از گذشته بر جسم مانده به همراه ببرم.


خواهم گذاشت…

تو گونه ات را بر گونه ای دیگر خواهی نهاد،

و انگشتانت به دور انگشتان دیگری پیچ می‌خورد،

و تو در سر زدن آفتاب شکفته خواهی شد.

زیرا که انگشتانم به دور انگشتان مه معلق در فضا پیچیده شد،sailing ship

و من رایحه ی پر اسرار وفور بی نظم تو را به نزد خود کشاندم.


من چون کشتی‌های بادبانی در بنادر خاموش تنها خواهم ماند.

لیکن چون هر کس دیگری تو را تصاحب خواهم کرد،

زیرا قادر به رفتنم،

و تمامی  زاری‌های دریا، باد، آسمان، پرندگان و ستارگان،

صدای حاضر تو، صدای غائب تو و صدای ارضاء شده ی تو خواهند بود.

وینیسیوس دی مورائس
شاعر برزیلی

بعضی شعرها نقش عجیبی بر روی روح و قلب آدمی، بر جای می‌گذارن. و شاید هم با قدری خراشیدن… شعری که در این پست، براتون گذاشتم، برای من از اون نوع شعرهاست. اونقدر که کلمه به کلمه اش رو حفظم و الان هم سعی کردم اینجا، از همون حفظ بنویسمش… یه آهنگ هم این زیر، براتون میذارم که حس کردم با این شعر خیلی هماهنگی داره و خودم خیلی دوستش دارم. (البته فکر کنم قبلا توی برگه ی آهنگهای شگفت انگیز هم گذاشته بودمش) امیدوارم از این شعر و از این آهنگ لذت ببرید.

FavoriteLoadingاین نوشته را به نوشته های مورد علاقه ی من اضافه کن

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *