افكار مثبت, مطالب الهام بخش

نترس، من یک انسانم ولی انسانی که…

گاهی اوقات، توی دنیای وب یا شبکه‌های اجتماعی، جملاتی رو می‌خونم که در عین سادگی، به طرز عجیبی به نظرم زیبا و شگفت انگیز و دوست داشتنی میان و اون رو با فکر و احساس و دغدغه‌های خودم، در هماهنگی دلنشینی می‌بینم و بعد حتی با خودم میگم: خدای من… کاش این جمله رو من گفته بودم!

یکی از اون جملاتی که به همراه تصویر بسیار دوست داشتنی اش، من رو خیلی تحت تاثیر قرار داد و حتی اشک رو توی چشمام جمع کرد، این بود:

 

“نه. نترس،

من یه انسانم.

ولی از اون انسان‌هایی که از انسانیت برخوردارن.

قول میدم.”

انسان و انسانیت

FavoriteLoadingاین نوشته را به نوشته های مورد علاقه ی من اضافه کن

2 دیدگاه در “نترس، من یک انسانم ولی انسانی که…

  1. شهرزاد جان. به نظر من هم جمله‌ی بسیار زیبا و دوست داشتنی و قابل‌تأملی هست.
    گاهی از اوقات، با آدم‌هایی مواجه می‌شیم که حتی از مقام حیوانیت هم بیشتر سقوط کردند و تنها کالبدی انسان‌گونه دارن در حالی که باطن‌شون تهی از هر نوع انسانیتی هست.
    به نظرم خیلی از حیوانات هم به همین دلیل هست که از موجودات دوپای انسانی می‌ترسن وگرنه این همه خشونت و بی‌رحمی‌که در دنیای ما انسان‌ها وجود داره، در دنیای آروم سایر موجودات -حتی درنده‌ترین‌ گونه‌هاشون هم- وجود نداره.

    1. همینطوره طاهره عزیز.
      ترکیب این جمله مخصوصاً با اون عکس، به نظر من هم ترکیب فوق العاده تاثیرگذاری به وجود آورده.
      به امید روزی که دنیا بیش از گذشته‌ها و بیشتر از این روزها، شاهد وجودِ انسانیت در وجودِ انسانها باشه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *