دل نوشته ها, شعر و ادب

به آیندگان – برتولت برشت

یکی از تاثیرگذارترین متن‌هایی که توی این روزهای اخیر با این حال و هوای عجیبی که احاطه‌مون کرده خوندم – و همچنین با دکلمه آزاده صمدی همراه با یک کلیپ تاثیرگذار (در اینجا) شنیدم – بخشی از نوشتار زیبای شعرگونه‌ای از برتولت برشت شاعر و نویسنده آلمانی بود:

به آیندگان.

گفته میشه که او این متن رو در سال ۱۹۳۹ زمانی که در دانمارک در تبعید به سر می‌برده سروده، و در سال ۲۰۱۰ میلادی توسط نیلوفر بیضایی، نویسنده و نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر ترجمه شده.

این شعر رو به نوعی، وصیت‌نامه معنوی او هم میدونن. (+ و +)

خوندن این نوشته در وبلاگ آقای امیر تقوی عزیز، من رو بیشتر ترغیب کرد که توی وبلاگم بنویسمش.

اگر دوست داشته باشید، این متن زیبا از برتولت برشت رو با هم بخونیم:

***

آهای آیندگان، شما که از دل توفانی بیرون می‌جهید

که ما را بلعیده است.

وقتی از ضعف‌های ما حرف می‌زنید

یادتان باشد

از زمانه‌ی سخت ما هم چیزی بگویید.

به یاد آورید که ما بیش از کفش‌هامان کشور عوض کردیم.

و نومیدانه میدان‌های جنگ را پشت سر گذاشتیم،

آنجا که ستم بود و اعتراضی نبود.

این را خوب می‌دانیم:

حتی نفرت از حقارت نیز

آدم را سنگدل می‌کند.

حتی خشم بر نابرابری هم

صدا را خشن می‌کند.

آخ،

ما که خواستیم زمین را برای مهربانی مهیا کنیم

خود نتوانستیم مهربان باشیم.

اما شما وقتی به روزی رسیدید

که انسان یاور انسان بود

درباره‌ی ما

با رأفت داوری کنید.

4 دیدگاه در “به آیندگان – برتولت برشت

  1. شعر زیبا و قابل تاملی بود، خصوصاً بخش:
    “حتی نفرت از حقارت نیز
    آدم را سنگدل می‌کند.
    حتی خشم بر نابرابری هم
    صدا را خشن می‌کند.”
    ممنون به خاطر اشتراک‌گذاریش.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *