سلام دوستان.
نمیدونم اصلا کسی دیگه اینجا سر میزنه یا نه. 🙂
یک متن کوتاه رو جایی خوندم و به نظرم خیلی زیبا و الهام بخش بود.
گفتم حداقل قبل از اینکه آپدیت یک روز جدید از یک سال هم فراتر بره (چون فردا میشه یک سال از آخرین نوشته! – و همچنان باور نکردنیه که زمان اینقدر سریع میگذره) این متن رو اینجا هم بنویسم. شاید شما هم دوستش داشته باشید.
(نویسنده اش متاسفانه مشخص نیست)
آروم باش.
به دنیا اجازه نده تو رو خشن کنه.
به درد اجازه نده درونت تنفر ایجاد کنه.
به خستگی اجازه نده ناامیدت کنه.
به تلخی اجازه نده خنده‌های قشنگت رو بدزده.
به سختی اجازه نده باعث بشه آرزوهات رو فراموش کنی.
به غم اجازه نده باعث بشه حال خوبت رو رها کنی.
و به آینده اجازه نده شیرینی لحظه ی حال رو ازت بگیره.
اجازه نده.
(سطر آخر رو خودم اضافه کردم)
—————————-
پی نوشت نامربوط:
دارم شروع میکنم یه خونه ی دیگه برای یک روز جدید طراحی کنم.
هم اینکه یه تنوعی بشه و هم اینکه این وبلاگ به چند دلیل تکنیکی و همچنین قدیمی‌بودن قالب و آپدیت نشدنش anymore 🙂 – هر آن ممکنه مشکل پیدا کنه و از دسترس خارج بشه.
امیدوارم بتونم براش وقت بذارم.
راستی یه بار هم باید بیام بگم که چرا به فعالیت آرتینای قشنگم (منظورم سایت arttyna.com هست) پایان دادم.
سلام شهرزاد عزیز
خیلی خوشحال شدم که بعد از مدتها پیام جدیدی ازت دیدم . بعد از سفرنامه امارات و داستان جنگ و گرفتاریهایی که برای مهاجرین امارات اتفاق افتاد خیلی نگرانت بودم که شهرزاد تازه کار مورد علاقه شو پیدا کرده چه اتفاقی براش رقم خورده .
الان متوجه شدم که برگشتی به وطن و برات ارزوی بهترینها رو دارم.
بیشتر بنویس.
سلام حسین جان
خیلی لطف داری. و ممنونم که به فکر، و نگرانم بودی.
آره برگشتم. البته وضعیت اونطوری نبود که همه مقیم‌ها مجبور بشن اونجا رو ترک کنن، میشد موند اگه هنوز ویزا مهلت داشت – ولی کلا برای من یه سری اتفاقات عجیب و جالبی رقم خورد که فعلا برگردم. اگرچه دقیقا اونموقع نزدیک به افزایش حقوق و احتمال ارتقا بودم، اما در کل نه با حس یک looser که با حس خوب و با پشتوانه‌ی یکسال و نیم تجربه شگفت‌انگیز زندگی و کار در یک محیط بین‌المللی که همیشه برام مثل یه رویا بود – و حالا هم که اینجام با به دست آوردن دوباره‌ی یه سری چیزهایی که برام خیلی مهم بودن و فعلا در اونجا برام دور از دسترس بودن برگشتم. (عجب جمله‌ای شد) 😉
میدونی، اصلا انگار همه چی مثل پازل برای شخص من جور شد که برگردم. چون یه جورایی انگار به این برگشتن – در این زمان خاص برای خودم – نیاز داشتم.
حالا هم حس میکنم که دفعه‌ی بعد با تغییر شرایط میتونم راحت‌تر، توانمندتر، با تجربه‌های عمیق‌تر و با اعتماد به نفس بیشتری دوباره از نو شروع کنم. (ولی اینبار نه از صفر)
ببینیم چی میشه…
حالا حتما در اولین فرصت بیشتر مینویسم در موردش.
بازم ازت ممنونم.
سلام شهرزاد جان
امیدوارم خوب باشی
چه شعر قشنگی
منم دیروز داشتم یه همچین متنی رو خطاب به خودم و آدم‌هایی شبیه خودم مینوشتم. الان که این رو دیدم برام الهام بخش بود و یاد اون افتادم.
خوشحالم که اینجا رو آپدیت کردی. میفهمم که چی میگی و نوشتن سختت هست. من مهم همین حس‌ها رو دارم. یه سال بیشتره که یه بلاگ بالا آوردم و به زور چیزی توش میذارم. با اینکه این کار رو دوست دارم ولی نمیشه مرتب انجامش بدم. یه بار هم از وردپرس به این سایت سازهای استاتیک مهاجرت کردم و الان در نوشتن معرفی خودم عاجزم. زل میزنم به مانیتور و نمیدونم چی بنویسم. الانم اومدم ببینم چند نفر از آدمایی که بلاگشون رو میخونم چی نوشتن که این پستت رو دیدم.
راستش من پست‌ها رو هم بیشتر برای دل خودم نوشتم و شاید شلخته باشه ولی بازم دلم میخواد ادامه بدم. میخوام تمرین دیسیپلین به همراه نوشتن باشه.
(در سایت سازهای استاتیک من از Astro استفاده کردم و پیشنهاد میکنم اگه دوست داشتی یه نگاهی بهش بندازی. تم‌های مدرن و جذاب زیادی داره. من به یکیش فارسی هم اضافه کردم (تم‌های دو زبانه هم زیاد داره))
راستی برای در حال و هوای نوشتن قرار گرفتن هم شاید شاهین کلانتری رو بشناسی. گویا از قدیمی‌های متمم بوده. (حیف که من اون موقع‌ها متمم رو نمیشناختم) الان یه سری وبینار داره برگزار میکنه به صورت روزانه. هر روز ساعت ۵ حدود ۱۲۰ نفر دور هم جمع میشن و در یک پومودورو آزاد نویسی میکنن. یه کم از بار احساسی که تحمل میکنی کم میشه وقتی بدون فکر کردن مینویسی. هزار کلمه بی وقفه. بعضی وقتها خودت هم شگفت زده میشی از چیزهایی که نوشتی. تو سایتش لینک رو گذاشته و اسم وبینار هم نویسنده ساز هست.
سلام مهشید جان.
ممنونم.
خوشحالم که دوستان جدیدی مثل تو و حسین رو اینجا میبینم و برام کامنت میذارین. این خوشحالم میکنه.
خیلی ممنون از مهربونیات دوست من. ممنونم که سعی میکنی بهم کمک کنی.
راستشو بخوای فعلا حتی حرف زدن هم دیگه برام سخت شده چه برسه به نوشتن 🙂
راستی چقدر جالب که به Astro اشاره کردی. اتفاقا خودم هم دارم با همین سایت جدیدمو میسازم. حالا ببینیم چی از آب در میاد.
سایتت رو هم دیدم. قشنگه. رزومه ات هم عالیه. امیدوارم حسابی موفق باشی.
خیلی خوبه که به نوشتن علاقه داری. از کامنت قشنگی که نوشتی مشخصه که حتما میتونی پستهای زیبایی هم بنویسی.
شاهین کلانتری هم دوست خوب منه. اگه یوقت از نزدیک دیدیش سلام منو بهش برسون.
بازم اینجا بیا و برام بنویس. خوشحال میشم. 🙂
عزیزممم…قربونت… لطف داری شهرزاد جان.
آخ… نمیدونم چی بگم… شرایط سختی باید باشه… امیدوارم هرچی هست با کمترین زحمت ممکن بگذره و بالاخره به خوبی و خوشی هم به پایان برسه و دوباره حالت بهتر بشه…
مرسی عزیزم. من حالا حالا‌ها باید روش کار کنم ولی گول خوردم و این تم رو انتخاب کردم. یه سری مشکلات داره که نمیدونم چیکارش کنم از همون بنر صفحه اصلی تا فهرست که خیلی بدجا نشون داده میشه و یه سری موارد دیگه… امیدوارم تمی‌که تو انتخاب میکنی مشکلات اینطوری نداشته باشه…
نوشتن رو تازه شروع کردم و سعی میکنم خیلی به خودم سخت نگیرم و بیشتر منتشر کنم و در مسیر یاد بگیرم وگرنه هیچوقت نمیتونم کاری از پیش ببرم. ممنونم برای انگیزه ای که دادی.
چه خوب که شاهین رو میشناسی. پس شاید گزارش نیک رو هم دیده باشی در سایتش. اونجا هم برای فرار از روزمرگی بد نیست. من گاهی بهش سر میزنم و یادداشت‌های روزانه بچه‌های دیگه رو میخونم. خودش هم مینویسه. یه دورهمی‌حضوری هم میخواست بذاره. حالا کی بشه نمیدونم.
چشم. حتمن عزیزم.
شهرزاد جان بعد از اون پستهای طوفانی و جذاب که از کار پیدا کردنت گفتی، دیگه خبری ازت نشد. یه آپدیتی بده. هنوز همونجا کار میکنی؟ اوضاعت چطوریه؟ همون کشور هستی یا جا به جا شدی
پستهای طوفانی 🙂
راست میگی.
سلام حسین جان. من خوب و روبراهم. خداروشکر.
ممنونم که سراغ میگیری. و خوشحال شدم که برای دوست عزیزی مهمه که ادامه این داستان رو بدونه.
فعلا فقط اینو بگم که من فعلا برگشتم ایران.
راستش بعد از اون ماجراها هم خیلی تجربه‌های ارزشمند و داستانهای جذابی برای نوشتن داشتم و دارم. اگرچه نمیدونم میتونم همه رو هم اینجا بنویسم یا نه. 🙂 از بعضی موارد هم دوباره انقدر زمان گذشت که دوباره باید کلی فکر کنم و همه جزییات رو به یاد بیارم.
در کل ولی فعلا انگار زیاد توی مود نوشتن نیستم. در حال حاضر هم اون شرایطی که بتونم مثل قبلنها حسابی تمرکز کنم و برای نوشتن چیزهایی که توی ذهنم هستم زیاد وقت بذارم کمی‌تغییر کرده. از یکسال گذشته هم که بخصوص بخاطر سلسه اتفاقات تلخ و عجیبی که افتاد و همه مون رو تحت تاثیر قرار داد انگار زیاد حال و حوصله برای نوشتن نموند.
غیر از اون خیلی وقتها هم یک دفعه یه موضوعی میاد توی ذهنم که خیلی دلم میخواد همونموقع بیام در موردش بنویسم بعد هی پشت گوش میندازم یا نمیشه و بعدش اون موضوع هم کلا یادم میره.
ولی سعی میکنم حتما بزودی بیام بنویسم. 🙂
ممنونم از کامنتت دوست من. خوشحال شدم.
کارتون درسته.
هر بار وبلاگتون رو بررسی میکنم و لذت میبرم.
مرسی نبی عزیز که بهم انگیزه میدی.