یکی از کلمات جالب انگلیسی که به خصوص در ماه‌های گذشته بیشتر باهاش مانوس شدم و عمیق‌تر درکش کردم و به نظرم زیبا و پرمفهومه، «Settle in» هست.
حتما شما هم در زندگی‌تان حداقل یکبار تجربه‌اش کرده‌اید.
این کلمه یا اصطلاح را زمانی – در مورد خودمان یا فرد دیگری – به کار می‌بریم که قرار است به محیط، شهر یا کشور دیگری، یا به شغل یا موقعیت جدیدی که در ابتدا تا حدود زیادی در نظرمان مبهم، غریب، ناآشنا و حتی ترسناک به نظر میرسد به ناگزیر عادت کنیم، جا بیفتیم، کم کم با آن احساس راحتی کنیم و در نهایت حتی دوستش داشته باشیم.
همانطور که در دیکشنری کمبریج هم Settle in به اینصورت ترجمه شده: (+)
to become familiar with somewhere new, such as a new house, job, or school, and to feel comfortable and happy there
خب حالا روشن است که «Settle in» و آن احساس راحتی و آسایشی که قرار است در موقعیت جدید تجربه کنیم، به سرعت و به آسانی به دست نمی‌آید.
برای اینکه به آن نقطه برسیم نیاز داریم تا از ۴ مرحله عبور کنیم.
آشنایی با این ۴ مرحله می‌تواند تا حد زیادی به ما کمک کند تا با صبوری و درک بهتری، مسیر زندگی را تا رسیدن و آرام گرفتن در مقصد (با مهاجرت، تغییر شغل، ازدواج یا هر تغییر دیگری) طی کنیم، و راحت‌تر و با پذیرش بیشتری با چالش‌های کوچک و بزرگ مسیر کنار بیاییم.
بیایید این ۴ مرحله را خیلی خلاصه در مورد موضوعی مثل مهاجرت با هم مرور کنیم. (+) (به آن منحنی شوک فرهنگی هم می‌گویند)
participatelearning.com/blog/the-4-stages-of-culture-shock/@
۱. The Honeymoon Stage (مرحله ماه عسل)
در این مرحله همانطور که از اسمش هم پیداست همه چیز (مثل محیط، مناظر، غذاها، افراد، زبان، رویدادها، فرهنگ) تازگی دارد و دوست‌داشتنی و نشاط آور به نظر میرسد.
وجودمان پر از رویاها و خواسته‌های رنگارنگ است و تصورمان از بوم سفید زندگی در مکان جدید، منقش به رنگهایش.
هر لحظه خودمان را غرق در لذت کشف ناشناخته‌ها و ماجراجویی‌های هیجان‌انگیز می‌یابیم، و کلاْ بهمان خوش می‌گذرد.
۲. The Frustration Stage (مرحله سردرگمی‌و ناامیدی)
در این مرحله وقتی سرخوشی مرحله اول – یعنی ماه عسل – از سرمان پرید و دود شد و به هوا رفت نوعی ناامیدی، سردرگمی‌و دلتنگی را تجربه می‌کنیم.
حالا دیگر زندگی در کشور جدید جدی‌تر شده و می‌تواند گیج‌کننده و مایوس‌کننده هم باشد.
ارتباط برقرار کردن با یک زبان دیگر، کنار آمدن با تفاوتهای فرهنگی، دوری از عزیزان، دوستان و آشنایانمان و نیاز به آشنا شدن با آدمهای جدید، همه در کنار هم می‌تواند ما را مضطرب و عصبی کند، روح و ذهن و احساسمان را فرسوده کند و حتی ما را تا مرز افسردگی پیش ببرد.
در این مرحله Homesick را به عمیق‌ترین شکل تجربه می‌کنیم و حتی شاید بارها به بازگشتن به خانه فکر کنیم.
۳. The Adjustment Stage (مرحله سازگاری)
وقتی موفق شدیم سردرگمی‌ها و ناامیدی‌های مرحله دوم را پشت سر بگذاریم و از آنها عبور کنیم به مرحله سوم یعنی سازگاری می‌رسیم.
مواردی که قبلا برایمان غریب، ناشناخته و حتی غیرقابل درک بود حالا آشناتر و قابل درک‌تر می‌شود.
اگرچه ممکن است هنوز هم گاهی ناامیدی، سرخوردگی و دلتنگی به سراغمان بیاید اما دیگر راحت‌تر با آنها کنار می‌آییم. متوجه می‌شویم که حالا دیگر زندگی روزمره‌مان را بهتر می‌توانیم مدیریت کنیم. اعتمادبه نفس بیشتری را در وجود و رفتارهایمان حس می‌کنیم. تسلط‌مان به زبان جدید بیشتر می‌شود. با آدمهای بیشتری آشنا می‌شویم و حتی از حمایت برخی از آنها برخوردار می‌شویم. تفاوتهای فرهنگی را بهتر درک می‌کنیم و آرام آرام متوجه چیزهایی می‌شویم که قبلا براحتی از آنها سر در نمی‌آوردیم.
در یک کلام، آرام آرام زندگی کردن در محیط جدید را یاد می‌گیریم.
۴. The Acceptance Stage (مرحله پذیرش)
مرحله آخر یا مرحله پذیرش، گویی پاداش صبوری ما در پشت سر گذاشتن موفقیت آمیز سه مرحله قبلی است.
در این مرحله با محیط جدید سازگار می‌شویم، احساس ثبات بیشتری داریم، با دنیای جدیدمان تا حد زیادی احساس نزدیکی می‌کنیم، و حدی از احساس راحتی، رضایت و آسایش (feeling comfortable) را تجربه می‌کنیم که برای لذت بردن از زندگی جدیدمان به آن نیاز داریم.
اینجاست که در نهایت، به «Settle in» می‌رسیم.
پی نوشت:
[بعدا در پست دیگری، قصد دارم به این ۴ مرحله، در تجربه‌ی شخصی خودم فکر کنم – (به کمک نوشتن)]
خیلی جالب بود
متشکرم